شما خسته بودید. شکسته. برایتان شاید زندان نه که پشت میله بودن، توی این شهر ،بودن بود! نفستان گرفته بود از اینهمه دود. آدمها دور بودند. شاید چیزی توی انفرادی جا مانده بود .شادی و اعتماد به نفستان شاید! چیزی توی انفرادی شکسته شده بود. حرمت و انسانیتتان حتما! آقایان دانشجو! حالا مرد شده اید! حالا دیگر از شلاق نمی هراسید! انگار دیگر از مردن در سرزمینی که در آن "مزد گورکن از آزادی آدمی افزون تر باشد" هم ترسی ندارید. که اینجا سرزمین مرده هاست.... توی ترافیک کمی خسته شدید. آخر سکوت و سکون محض انفرادی که رگهایتان را می کشید و شقیقه هایتان را می گداخت کجا و اینهمه صدای ناگهانی کجا؟ انگار آزادی در این سرزمین جایی چرت می زند....آفتاب که تابید توی چشمهایتان، دیدید هنوز خیابانها همان خیابانهاست و مردم همان مردم. دیدید زندگی داشته آرام می گذشته و تنها شما بوده اید که زیر فشارهای بازجو استخوان خرد می کرده اید. شما بوده اید و صدای نفسهایتان و جوشش رگهایتان . شما بودید و استقامت و شهامتتان . شما بودید و ... دانشگاه ها این روزها در نبودتان چقدر سوت و کور شده ! گویی خاک مرده توی راه پله ها هم حتی پاشیده اند. ولی آقایان دانشجو این را بدانید که در تمام این شبها و روزها ، ما !!! ، هرچند معدود هرچند اندک به یادتان بوده ایم. که این کمترین کاری بود که از دستان بسته و ناتوانمان بر می آمد .بدانید که حالا نامتان و جایتان توی ذهن ما و روزهای ما و تاریخ ایرانمان ماندگار شده. بدانید که شادی آمدنتان جای تمام نبودن هایتان را توی تک تک روزهای رفته گرفته. با خودمان عهد کرده ایم که اگر بیایید، تمام بامهای خاکستری شهر را آذین خواهیم بست و درخت ها را به تعظیم بر مردانگی اتان واخواهیم داشت. با خودمان عهد کرده ایم! ولی شما بودنتان ، خود معنای شادی ست. شکی نیست که آسمان خواهد خندید اگر بیایید ! حالا اگر  بیایید، چیزکی رنگ زیباتری خواهد داشت.....حالا شمارش معکوس از روز رفتنتان ، برای آمدنتان شروع شده.

و این ،

ذهن من است که ثانیه ها را می شمارد ...  

آزادیتان را خواهانیم . بی هیچ قید و شرطی ، بی هیچ وثیقه و کفالتی !

پی نوشت:

گفتگو با مادر علی کلائی ، یکی از دانشجویان در بند

خبر را اینجا بخوانید و اینجا گوش کنید